De eindbestemming

Terwijl ik aan het hardlopen ben over een blote voetenpad (met schoenen) besef ik me dat dit pad echt weer typisch een fantastische metafoor is. Cliché, maar waar. Alle clichés zijn waar 😉

Dit is zó helemaal het leven! In ieder geval mijn leven, mijn pad.

Sommige stukken zijn mooi en fantastisch, sommige stukken voelen zwaar, soms is het modderig, soms is het dor, droog en warm. Soms ligt er wat in de weg, soms moet je een andere richting. En ook al loop je voor je gevoel vaker hetzelfde pad, toch voelt het elke keer anders. Je aandacht verschuift, je kunt elke keer iets nieuws tegenkomen dat je nog niet eerder hebt gezien, je ziet nieuwe mensen onderweg, of oude bekenden. 

En weet je. Het gaat toch niet om de eindbestemming? Want die weten we allemaal wel (volgend levens daargelaten) 

Gaat het er niet om HOE je ergens naar toe gaat? Wat je onderweg mag ERVAREN? En kijk, modder is er toch wel onderweg, en misschien wil je dat op dat moment niet. Maar wat als je dat er gewoon kan laten zijn? Er is hier modder, en daar niet. En hier wel. Je kunt er een ervaring aan toevoegen door er met blote voeten doorheen te lopen. En daar verderop staat een ontzettend mooie tulpenboom in zijn volle glorie te stralen, die je anders niet eens gezien had. 

HET PAD IS ER, ALLEEN JIJ MAG BESLUITEN HOE JE HET ERVAART. 

Mijn hoofd verdwaalt onderweg in deze metafoor, en voor ik het weet is mijn ronde gelopen. Wat een genieten. 

Als ik later besluit een broodje te eten bij het openluchttheater komt er een jong gezin aanlopen. Een vader die zijn kleine peuter aanmoedigt en begeleidt om de lange trap van het bostheater te beklimmen. Bij elke stap hoor ik een compliment of aanmoediging. Vader laat steeds meer los. Eerst met twee handen helpen, daarna wordt liefdevol gevraagd of de kleine het met één hand wil proberen en de laatste stappen mogen zelf!  En mama die daar weer als veilig baken achter loopt, ondertussen de omgeving scannend. Applaus van beide ouders kreeg de kleine toen hij bovenaan kwam. 

Soms loopt er iemand een stukje mee. Soms volg je het pad van iemand anders, soms wijk je even af. 

Één ding weet ik wel. 

Zet de stappen die je zet omdat JIJ dat wilt. Het is en blijft JOUW pad. Het is uniek en nog nooit zo gelopen zoals jij dat doet. 

Wijk je er even van af, prima. Uiteindelijk krijg je van het leven wel weer een signaaltje om bij te sturen. 

Luister je niet of heb je nooit geleerd te luisteren, dan ga je het voelen. 

Lief hè, van het universum. 😉

Soms mag je in beweging 

Soms in de actie 

Soms mag je vertragen

Soms mag je stilstaan 

Soms mag je verdwalen

Soms mag je bijsturen 

.... En wat gebeurt er als je een paar passen terug loopt?

Of het eens vanuit een ander perspectief bekijkt? 

Genoeg voer voor het hoofdkantoor. Ik ben weer een stap dichterbij waar ik wil zijn. 

(weet jij waar dat is? 😉🤗)

life gives you wings🫣

shitty road (wel vruchtbaar🤗)