Detox of struisvogelpolitiek?

Deze opmerking kreeg ik vandaag:

Jij doet aan struisvogelpolitiek! Jij steekt de kop in het zand. Je wil het niet zien en kijkt de andere kant op. 

En waarom vond diegene dat? Ik volg geen NIEUWS. Ik ga niet elk uur zitten voor het journaal. Een krant sla ik ook niet open. 

En dus gaat 95% van dat alles langs me heen. In het begin was dat spannend. Want wat mis je dan wel niet allemaal!? Nou dat zal ik je vertellen. Ik mis niks.

Het 'belangrijkste' komt je toch wel ter ore. Ik geloof niet dat ik bij een eventueel volgende lockdown als enige door de straten loop. En dan nog. 🤔

HET IS BEVRIJDEND. 

Mijn vriend doet nu ook met me mee. Wat een rust, zegt hij. Elk uur horen hoe de wereld naar de verdoemenis gaat, geeft alleen maar angst en stress. En wat kun je er precies mee? 

Echt ontzettend zielig als er een jongetje in Afrika in een put gevallen is, begrijp me niet verkeerd.

Maar: Waarom. Moet. Ik. Dit. Weten.

Wat heb ik eraan? Wat heeft een ander eraan? 

Ik geef echte om de medemens, daar heb ik namelijk mijn werk van gemaakt. Trust me, I care. 

Maar.... Nu met al die oorlog! Dat moet je toch wel weten? 

Eh.... Nee. 

Wat mij betreft is het géén struisvogelpolitiek maar een hele bewuste keuze: Waar wil ik mij mentaal mee VOEDEN? En waarmee niet? 

Met lichamelijke voeding ben ik bewuster bezig, maar mentale voeding is zeker net zo belangrijk. 

Ik lees heel veel boeken, ik luister graag podcasts, ik heb prachtige gesprekken met mooie inspirerende mensen. Dáár voed ik mij mee.

Ik kijk niet weg van het donker, ik ga mijn eigen uitdagingen en processen aan. Ik ga er dwars door heen als het moet. En ik help anderen graag met dit proces. 

Wat er nu in de buitenwereld gebeurt? De verre buitenwereld? Duizenden kilometers verderop? Ik heb werkelijk géén idee. Echt niet. Dat vertelde ik die persoon ook. Of het me niet kon schelen dat de wereld in rap tempo de afgrond in gaat, vroeg hij.

Het feit dat ik het niet weet zegt toch niet iets over compassie naar een ander? Als ik me ook rot ga voelen heeft de ander daar toch niks aan? 

Is dat niet egoïstisch van jou?? Vroeg de persoon toen. 

Vroeger was ik als de dood voor zo'n opmerking. Ik ging nog liever dood dan dat iemand me egoïstisch zou noemen. Maar ik WEET dat ik dat niet ben. Niet op de ongezonde manier in ieder geval. Dus waardeer ik zulke opmerkingen. Omdat ik juist nog meer ervaar waar ik voor sta. 

Als hier iemand aan de deur staat, doe ik open. Hulp nodig? Ben ik er voor je. 

Ik ben zo benieuwd nu hè. Ik ken best veel mensen die geen nieuws volgen, maar ik ken ook mensen die het elk uur opzuigen. 

Ik zie verschil. In vertrouwen en liefde, in leven in angst en stress. 

Wat je er van vindt dat ik geen journaal kijk vind ik niet zo interessant. 

Maar als je het zelf wél doet vraag ik me af:

Wat haal je er uit? Waarom kijk je nieuws, wat brengt het jou? Waarom zouden we het moeten volgens jou? 

Zijn mensen in Afrika zonder telefoon en televisie egoïstisch als ze het nieuws van de wereld niet meekrijgen? Wie bepaalt eigenlijk wat er uitgezonden wordt? Heb je daar al eens echt over nagedacht? 

Wat zou er gebeuren als je een week geen nieuws zou kijken? Of een maand? 

Ik durf je uit te dagen. 

No-vember, no-news month. 

Ga eens kijken wat het doet met je. 

Met je rust. 

Met je tijd. 

Met je vertrouwen. 

Waar ga jij tegen aan lopen als je een maand geen nieuws gaat kijken? 

Ik hoop dat ik je volgende maand spreek.